شمارهٔ ۳۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از تجربه‌ای عمیق و متاثرکننده در عشق سخن می‌گوید. او عشق را به گونه‌ای توصیف می‌کند که چنان او را به عدم و نیستی می‌برد که هویت و وجودش را از او گرفته است. شاعر بیان می‌کند که روح و جانش در این حالت از هستی فاصله گرفته و در جهانی خالی فرو رفته است. به عبارتی، عشق او را به اندازه‌ای تحت تاثیر قرار داده که به حس عدم و نیستی دچار شده است.