شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر به مفهوم نیستی و هستی اشاره می‌شود. شاعر می‌گوید که ابتدا همه چیز از نیستی آغاز می‌شود و در نهایت نیز به نیستی ختم می‌شود. وقتی که همه چیز در جهات مختلف به نیستی طالب می‌شود، او (شاعر) خود را از میان این هستی‌ها به‌سمت کنار می‌کشد. به‌طور کلی، این شعر به دگردیسی و طبیعت عبوری زندگی اشاره دارد.