شمارهٔ ۴۳ عطار
عطار نیشابوری / باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عمری به فنا بر دلم آوردم دست
تا دل ز فنا به زاری زار نشست
از هیچ نترسم جز از آن کاین دل پست
با خاک شود چنانکه پندارد هست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار از درد و رنجی که در دلش احساس می‌کند سخن می‌گوید. او می‌گوید که عمرش را به بیهوده گذرانده و دلش تحت تأثیر این فنا و نابودی به زاری افتاده است. او تنها از این می‌ترسد که دلش به خاک و نیستی تبدیل شود و دیگر هیچ وجودی نداشته باشد.