شمارهٔ ۴۵ عطار
عطار نیشابوری / باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
این بیخودیی که من در آن افتادم
شرحش بدهم که از چسان افتادم
خورشید بتافت سایه دیدم خود را
برخاستم و در آن میان افتادم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی تجربه‌ی ناامیدی و بیهودگی نویسنده است. او توضیح می‌دهد که چگونه به این حالت افتاده، چرا که در میانهٔ روشنایی و امید (خورشید) خود را در سایه‌ای از ناامیدی می‌بیند و ناگهان درگیر این حالت می‌شود. در واقع، او به توصیف وضعیت روحی خود می‌پردازد که به طور ناگهانی و نامنتظر به آن دچار شده است.