شمارهٔ ۴۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات اشاره به ناپایداری و عدم رضایت انسان از وضع خود دارند. شاعر می‌گوید که زندگی همواره در حال تغییر است و نمی‌توان به هیچ چیزی به طور کامل خشنود بود. در واقع، همه چیز از "هیچ" شروع می‌شود و در پایان، دوباره به "هیچ" می‌رسد. این بیانگر فلسفه‌ای درباره گذرا بودن زندگی و وجود است.