نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴ عطار

عطار نیشابوری / باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گر در هیچی مایهٔ شادی و بقاست

ور در همهای قاعدهٔ درد و بلاست

تا در همهای در همه بودن ز هواست

بگذر ز همه و هیچ میندیش که لاست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این نکته اشاره دارد که اگر شادی و ادامه‌ی زندگی در هیچ یافت می‌شود، و اگر در دنیای پر از درد و رنج به هم مرتبط است، باید از همه این‌ها بگذریم و به هیچ فکر نکنیم، زیرا این اندیشه‌ها ما را به تنگنا می‌کشند. خلاصه اینکه، فرد باید از مشکلات و افکار منفی عبور کند و به سمت یک نوع آزادی یا رهایی حرکت کند.