شمارهٔ ۴۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از عشق و نیاز خود سخن می‌گوید. او عشق را مانند شمعی می‌داند که سوز و گداز زیادی دارد. همچنین، چون درمانی برای درد معشوق نمی‌یابد، خود را به هر قیمتی از دست می‌دهد.