شمارهٔ ۵ عطار
عطار نیشابوری / باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن را که درین دایره جانی عجب است
در نقطهٔ فقر بینشانی عجب است
هستی تو ظلمت آشیانی عجب است
وآنجا که تو نیستی جهانی عجب است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات بیان شده است که در دایره زندگی، وجود انسان عجیب و شگفت‌انگیز است. در نقطه‌ای که انسان به فقر بینش دچار است، نیز شگفتی وجود دارد. همچنین، وجود انسان به معنای ظلمت و تاریکی آشیان اوست و جایی که او حضور ندارد، دنیایی شگفت‌آور به نظر می‌رسد. بر این اساس، این اشعار به قدرت و اهمیت وجود و حضور انسان اشاره دارد.