بخش ۲ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، شیخ بایزید از خداوند می‌خواهد که مدت زندگی‌اش را بشمارد و به او نشان دهد که برکت سال‌هایش را چگونه می‌تواند دید. او به رقم بالای ده هزار سال اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر بلا و مصیبت در دنیا نشانه‌ای از محبت خداوند به دوستانش است. سپس بایزید به افرادی که در جمع هستند، می‌گوید که به جای قیمت‌گذاری زمان، باید در هر لحظه به خود خدا و دیدار او فکر کنند. او اشاره می‌کند که هر کس که در این دنیا نور حقیقت را درک کند، آنچه وعده‌اش در عالم دیگر بوده، در اینجا نیز به او اعطا می‌شود. ایده اصلی این است که شمارش زمان و عمر در نهایت کمتر از درک عشق و نور الهی است.