بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شخص جویای کمال از شیخ گرگانی سؤال می‌کند که چرا به سماع و رقص تمایل ندارد. شیخ در پاسخ توضیح می‌دهد که در دل او نوحه‌گری وجود دارد که او را از شادی‌ها بازمی‌دارد. او به وجود دردی عمیق اشاره می‌کند که همیشه با اوست و این درد او را از لذت‌های دنیوی دور کرده است. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر روزی این درد به بیرون بیاید، او هرگز نمی‌تواند از ماتم ناشی از آن رهایی یابد. در نهایت، او به مرگ فکر می‌کند و آرزو دارد که در آن لحظه به روزی دیگر برسد. این شعر عمق اندوه و جدایی از شادی را به تصویر می‌کشد.