بخش ۱۱ - الحكایة ‌و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره مردی دیوانه است که به دلیل گرسنگی و نداشتن نان، غمگین و ناامید شده است. او گریه می‌کند از اینکه هیچ نانی ندارد و به همین دلیل احساس زندگی‌اش کم‌رنگ شده است. فردی دیگر به او دلگرمی می‌دهد و یادآوری می‌کند که خداوندی که آسمان را بدون ستون ساخته، می‌تواند روزی او را نیز بدهد. اما دیوانه می‌گوید ای کاش نزدیک این زمان، خداوند برای محکمت آسمان ستون‌هایی قرار می‌داد و نانش را بدون زحمت تأمین می‌کرد. او به این نتیجه می‌رسد که نان و خوراک برای زندگی‌اش ضروری است و نمی‌تواند در باره آسمانی بی‌ستون سخن بگوید، زیرا گرسنگی او را آزار می‌دهد.