بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیل عطار
عطار نیشابوری / بخش بیست و دوم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
بر شره میخورد مجنونی طعام
شکر حق میگفت شکری بردوام
کای خداوندی که جان و تن ز تست
شکر تو از من طعام من ز تست
تو طعامم میفرستی ز آسمان
شکر من بر میفرستم هر زمان
میفرست اینجا فرو هر دم طعام
تا منت بر میفرستم بر دوام
واسطه این قوم را برخاستست
قول ایشان لاجرم بس راستست
چون نمیبینند غیری جز مجاز
جمله زو شنوند و زو گویند باز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به ستایش خداوند می‌پردازد و توصیف می‌کند که انسان‌ها برای دریافت غذا و نعمت‌های الهی باید شکرگزار باشند. او می‌گوید که غذا از آسمان نازل می‌شود و انسان‌ها باید سپاسگزار این نعمت‌ها باشند. همچنین، اشاره می‌کند که برخی از مردم فقط به ظاهر و مجاز عالم توجه دارند و از حقیقت غافل‌اند. در نهایت، شاعر بر اهمیت شکرگزاری و درک عمیق از نعمت‌ها تأکید می‌کند.