بخش ۷ - الحكایة ‌و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نازنین به ناگاه دچار شور و هیجان می‌شود. در حالی که هم سرما وجود دارد و هم گل در راه است، یکی از آنها به نازنین می‌گوید که گل به راهش می‌آید. او از نازنین می‌خواهد که کفشی کهنه برای خود بردارد. نازنین پاسخ می‌دهد که وقتی پا را در طلب کفش می‌گذارد، به ویژه در شب‌ها که در زیر می‌گیرند، باید دلش را در نظر بگیرد. او می‌گوید که اگر به جای دل به بی‌دلی برسد، این حالت همیشه برایش وجود نخواهد داشت. در نهایت، مضمون شعر به ارتباط بین دل و خوشبختی اشاره دارد و می‌گوید که اگر دل را در نظر نگیرد، خوشبختی پایدار نخواهد بود.