بخش ۷ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نویسنده به توصیف دیوانه‌ای می‌پردازد که مورد آزار کودکان قرار گرفته و از قصر عمید فرار کرده است. در قصر، عمید از او می‌پرسد چرا چنین شده است و دیوانه توضیح می‌دهد که به دلیل پرتاب سنگ‌های کودکان، خون از دیدش می‌چکیده و مجبور به فرار شده است. او عمید را به چالش می‌کشد و می‌گوید که اگر او در مقام بازرسی بالاتر است، چرا نمی‌تواند از خود دفاع کند. دیوانه عمید را به اسیری محکوم می‌کند و می‌گوید که پادشاهی حقیقی کسی است که بر دیگران تسلط و کمال داشته باشد، نه کسی که در برابر مگس‌ها و مشکل‌های کوچک عاجز باشد. در نهایت، پیامی فلسفی درباره قدرت و سلطنت ارائه می‌شود که هیچ سلطانی بدون کمال واقعی نمی‌تواند باقی بماند.