بخش ۶ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، سنایی به مشاهده دو فرد مشغول به کار می‌پردازد: یکی کناسی (فروشنده) و دیگری مؤذنی که در حال اعلام وقت نماز است. او می‌گوید که هر دو برای نان و معاش خود کار می‌کنند، اما در حقیقت، کار مؤذن آکنده از ریا و تظاهر است. سنایی به این نتیجه می‌رسد که اگرچه هر دو در یک عمل مشغول‌اند، اما نیت و صداقت آن‌ها متفاوت است. او تأکید می‌کند که تا زمانی که انسان با نفس و شیطان خود درگیر باشد، مانند کناس خواهد بود. اگر انسان بتواند موانع درونی را کنار بزند و دیو درون را از دل برکند، می‌تواند به حقیقت و صداقت دست یابد. در غیر این صورت، اگر دیو را در دل نگه دارد، در کنار آن، با ریا و نفاق زندگی خواهد کرد.