بخش ۳ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، مرغکی نستوه و بی‌قرار توصیف می‌شود که شب را به ناله و زاری می‌گذراند. او در تلاش است تا کاری انجام دهد، اما به علت نداشتن سر و پای لازم، نمی‌تواند به هدفش برسد. این مرغک مثل یک هنرمند در جستجوی انگیزه و هدف، علی‌رغم ناتوانی‌اش، همچنان در درد و رنجی بی‌پایان به سر می‌برد. از یک قطره خون که از منقار او می‌چکد، دلش به دریایی از احساسات و شور و شوق بدل می‌شود، اما این شور و شوق نمی‌تواند نجاتش دهد. در نهایت، بیانگر این است که بدون فرصت و امکان، ناله و درد نیز بی‌فایده است.