بخش ۴ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، داستان یک پیر زن به تصویر کشیده شده که جوانش به قتل رسیده و او با دل شکسته و حالتی آشفته، در سوگ او می‌باشد. بر روی سپر، جسد پسرش را به خانه می‌آورند و او با موهای پراکنده و صورتی خونین، در حال گریه و نوحه‌خوانی است. شخصی از او می‌خواهد که خود را بپوشاند و از این حالت بیرون آید، اما پیرزن با دلنگرانی و درد فراوان می‌گوید که نمی‌تواند به راحتی بر این مصیبت غلبه کند. او بیان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند درک کند چه بر او گذشته و سوگ او چه قدر عمیق است، چون درد و رنج او خاص و از دل برآمده است. این شعر به عمق درد و رنج مادران از دست دادن فرزندان اشاره دارد و نشان‌دهندهٔ مهر و محبت بی‌پایان مادرانه است.