بخش ۵ - الحكایة ‌و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای یک دیوانه عاشق می‌پردازد که بر روی خاکستر نشسته و به خوشی می‌خندد. او در حالی که به استخوانی نگاه می‌کند، به سایلی می‌گوید که به مدت هفتاد سال دچار عشق و سرگردانی بوده است. شاعر به نوعی حسرت و شادی دیوانه را با هم نمایش می‌دهد و می‌گوید که حتی اگر مانند سگی بی‌پناه به نظر برسد، اما در دل خوشحال است. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر از عشق چیزی به دست آید، می‌تواند جان انسان را کامل کند.