نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۳ - الحكایة ‌و التمثیل عطار

عطار نیشابوری / بخش سی و هفتم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

کاملی گفته‌ست کز بیم گناه

گر نبودی پیش حاصل رنج راه

یا زجان کندن بلا بودی و بس

یا عذاب گور بودی پیش و پس

یا صراطستی و یا میزانستی

هرچه هستی آن همه آسانستی

این همه سهل است اگر نبود فراق

چون بود فرقت دلی پر اشتیاق

هر عذابی کان همی داند یکی

جمله در جنب فراقست اندکی

تو چه دانی ای پسر سوز فراق

عاشقی داند دلی پراشتیاق

تو چو عاشق نیستی دل مردهٔ

دعوی عشق از چه در سرکردهٔ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به بیان احساسات و نگرانی‌های مربوط به عشق و فراق می‌پردازد. کاملی می‌گوید که اگر نگرانی از گناه و عذاب وجود نداشت، رنج و سختی راه زندگی آسان‌تر می‌شد. او اشاره می‌کند که هر عذابی که وجود دارد، در نهایت به فراق و جدایی مربوط می‌شود. همچنین، او از فرزندش می‌خواهد که مفهوم واقعی عشق و درد ناشی از فراق را درک کند، زیرا تنها کسی که عاشق است، می‌تواند این درد را احساس کند. در نهایت، او انتقاد می‌کند از کسانی که دعوی عشق دارند ولی در دل خود احساسی ندارند.