نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۷ - الحكایة ‌و التمثیل عطار

عطار نیشابوری / بخش سی و هفتم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

در مناجات آن بزرگ کاردان

گفت ای دانندهٔ‌اسرار دان

کور گردان خلق را در رستخیز

پس مرا جاوید چشمی بخش نیز

تا نبیند هیچکس جز من ترا

تا توانم دید بی دشمن ترا

بعد از آن چون مدتی بگذشت ازین

زینچه میخواست او ز حق برگشت ازین

گفت ای یاری ده هر دم مرا

در قیامت کور گردان هم مرا

تا نبینم آن جمال پر فروغ

کان بخویش آید دریغم بی دروغ

گرچه غیرت بردن از عاشق نکوست

غیرت معشوق دایم بیش ازوست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این مناجات شاعر از خداوند درخواست می‌کند که در روز قیامت، مردم را کور کند تا او تنها بتواند جمال حق را ببیند و از دشمنی دور بماند. او تقاضا می‌کند که ای کاش در آن روزی که همه به حق می‌رسند، او نیز کور شود تا از زیبایی پرنور حق لذت ببرد بدون اینکه کسی جز او آن را ببیند. شاعر البته به جاذبه و غیرت معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که غیرت معشوق همیشه بیشتر از غیرت عاشق است.