بخش ۳ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دیوانگی و حالت‌های خاصی است که انسان در آن می‌تواند به نوعی از آزادگی و بی‌علتی برسد. شاعر بیان می‌کند که این نوع دیوانگی منبعی از خوشبختی و سعادت است و او در این حالت به دولتی می‌رسد که هیچ‌کس نمی‌تواند به آن وارد شود. همچنین اشاره دارد که در این حالت، انسان از تمام علل و اسباب آگاهی پیدا نمی‌کند و به نوعی گمشده‌ای از خود را پیدا می‌کند. در نهایت، هر کسی که به این حالت بی‌علتی دست یابد، به آرامش و خوشی مطلق دست پیدا خواهد کرد و تمام تجربیاتش را ارزشمند و عزیز می‌شمارد.