بخش ۵ - غزل عطار
عطار نیشابوری / نزهت الاحباب / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
من نمی‌دانم چه نیکو دلبرم
کز لطیفی در زر و در زیورم
نیستم عاشق چرا هر صبحدم
پیرهن را تا بدامن میدرم
دوست می‌دارند مردم روی من
دل از ایشان من بدین رو میبرم
کس چه می‌ماند بمن از شاهدان
بر سر خوبان از این روشنترم
آنچه درخوبیست دارم ای عزیز
در لطافت غیرت ماه و خورم
چونکه بر رویم سحرگه میفتد
از طراوت لاجرم زیباترم
دست بر دستم برند از گلستان
زانکه خندان روی و نازک پیکرم
چون صبا بشنید آن گفتار او
کرد تحسین بر چنان اشعار او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی و لطافت خود اشاره می‌کند و از نیکویی دلبرش سخن می‌گوید. او می‌گوید که باوجود اینکه عاشق نیست، هر روز به زیبایی خود می‌افزاید و از عشق مردم به چهره‌اش آگاه است. شاعر خود را از دیگران برتر می‌داند و زیبایی‌اش را با ویژگی‌های ماه و خورشید مقایسه می‌کند. او همچنین به تحسین دیگران در مورد خود اشاره کرده و به لطف ظرافت و زیبایی‌اش افتخار می‌کند.