بخش ۳۳ - در صفت چار چیز که از چار چیز دیگر می‌آید عطار
عطار نیشابوری / پندنامه / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
حاصل آید چار چیز از چار چیز
یاد دار از این نکته از من ای عزیز
خامشی را هر که سازد پیشه‌ای
در جهان نبود ز کس اندیشه‌ای
از سخاوت مرد یابد سروری
شکر، نعمت را دهد افزون‌تری
گر سلامت بایدت خاموش باش
گشت ایمن هر که نیکی کرد فاش
هر که او ساکت شد و خاموش کرد
از سلامت کسوتی بر دوش کرد
گر همی‌خواهی که باشی در امان
رو نکویی کن تو با خلق جهان
هر که‌را عادت شود جود و کرم
در میان خلق گردد محترم
هر که کار نیک یا بد می‌کند
آن همه می‌دان که با خود می‌کند
ای برادر بندهٔ معبود باش
تا توانی با سخا و جود باش
باش از بخل بخیلان بر حذر
تا نسوزد مرا ترا نار سقر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر چهار اصل مهم را مطرح می‌کند که از هر یک، نتیجه‌ای به دست می‌آید. او به خاموشی و سخاوت اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی در زندگی‌اش سکوت را پیشه کند، دیگران به او فکر نخواهند کرد. همچنین، انسان با بخشندگی می‌تواند به سروری دست یابد و با شکرگذاری از نعمت‌ها، این نعمت‌ها بیشتر خواهد شد. شاعر تأکید می‌کند که برای داشتن سلامتی و امنیت، بهتر است خاموش بمانی و نیکی را در میان مردم گسترش دهی. او همچنین هشدار می‌دهد که از بخیلان دوری کند تا از آتش جهنم در امان بماند. در نهایت، او به برادرانش توصیه می‌کند که با سخاوت و مهربانی زندگی کنند.