بخش ۵۴ - و له ایضاً عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این موضوع اشاره دارد که انسان، هر جا که باشد، در ارتباط با گذشته و گذشتگان خود است. خواه در کوه و یا دشت زندگی کند، در هر حال بر خاک کسانی که قبل از او بوده‌اند، قرار دارد. فرستادگان یا نا آمده‌گان نیز به نوعی بر این خاک خواهند گذشت، همان‌طور که او بر خاک گذشتگان گذشته است. به عبارتی، پیوند انسان با تاریخ و نسل‌های پیشین همواره ادامه دارد.