نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۱ - طبق نظر محققان شانزده بیت ابتدایی توسط نسخه برداران اضافه شده و از همای و همایون خواجوی کرمانی وام گرفته شده است عیوقی

عیوقی / ورقه و گلشاه / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

به نام خداوند بالا و پست

که از هستی‌اش هست شد هر چه هست

فروزندهٔ شمسهٔ خاوری

برآرندهٔ طاق نیلوفری

معطر کنِ باد عنبر نسیم

نظام‌آور کار در یتیم

نه پیکر، نگارندهٔ پیکران

نه اختر، بر آرندهٔ اختران

جهان‌دار بخشندهٔ کامکار

خداوند بی‌چون، پروردگار

گر از خاک ره برنگیری سرم

روم مصطفی را شفیع آورم

سلام من العالم الحاکم

علی روضة المصطفی الهاشمی

شفیع امم خاتم انبیا

سپهر رسالت مه اصفیا

کلید در گنج رب جلیل

امام هدی در درج خلیل

شه آسمان قدر و سیاره جیش

مه هاشمی آفتاب قریش

هزاران درود از جهان آفرین

سوی روضهٔ سید المرسلین

الهی چو اومیدوارم به تو

برآور اومیدی که دارم به تو

رهی پیشم آور که در هر قدم

زنم دم به دم در رضای تو دم

در آموز شکرم چو بخشیم گنج

صبوریم دِه چون فرستیم رنج

ز شرم گنه آبرویم مبر

چو خاکم ز تقصیر من درگذر

توقع همین دارم ای کردگار

که در رستخیزم کنی رستگار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن دعایی است که به ستایش خداوند و درخواست شفاعت از پیامبر حضرت محمد (ص) و امامان معصوم می‌پردازد. آغاز آن با نام خداوند و توصیف صفات اوست، و سپس به بیان نیازمندی‌ها و امید به رحمت و بخشش خداوند اشاره می‌کند. شاعر از خداوند می‌خواهد که او را در مسیر درست هدایت کند و در روز قیامت او را رستگار کند. همچنین از امامان به عنوان واسطه‌هایی در نایل شدن به رحمت الهی یاد می‌شود و در نهایت، امید خود را به رحمت الهی ابراز می‌کند به‌ویژه در شرایط سخت و گناهانش.