شمارهٔ ۶۷ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات و نگرانی‌های خود درباره عشق و زیبایی می‌پردازد. او می‌گوید که اگر چهره محبوبش زیبا نباشد و موهایش مرتب نباشد، دیگر زیبایی و کمالی وجود ندارد. او همچنین به عشق و محبت اشاره می‌کند و از نیکوکاری و دوستی‌های حقیقی صحبت می‌کند. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف مثلاً به غزال، شکر و شمع به توصیف محبوبش و اهمیت او در زندگی‌اش می‌پردازد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در دنیای او، بدون عشق و محبت چیزی ارزشمند نیست.