غزلیات — دیوان اشعار آذر بیگدلی

Name: غزلیات — دیوان اشعار آذر بیگدلی
Author: آذر بیگدلی

آذر بیگدلی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — دور از تو جان سپردن، دشوار بود ما را
شمارهٔ ۱ — گفتی که دلت از عشق پیوسته غمین بادا
شمارهٔ ۴ — کنم شبها ازین پس پاسبانی پاسبانش را
شمارهٔ ۵ — مرده بودم از غمت، بر سر رسیدی دی مرا؟
شمارهٔ ۶ — درد دل گویم و، بر طبع گران است تو را
شمارهٔ ۷ — کی بود کی، رو به خاک آستان آرم تو را؟
شمارهٔ ۸ — دم مردن شدن دمساز چون من ناتوانی را
شمارهٔ ۱۰ — رازی که از یاران نهان، با یار گفتم بارها؛
شمارهٔ ۹ — هر گل که دمیده از گل ما
شمارهٔ ۳ — روزی نگهی افتاد، بر روی کسی ما را؛
شمارهٔ ۱۱ — تا کی به درت نالیم، هرشب من و دربان‌ها؟
شمارهٔ ۱۲ — زمام ناقه گرفته است ساربان تنها
شمارهٔ ۱۴ — از آن لب شکوه‌ام بسیار و، هر شب
شمارهٔ ۱۳ — سر آمد روز هجر و، با توام لب بر لب است امشب؛
شمارهٔ ۱۶ — از خنده چه آلوده شود لب بعتابت
شمارهٔ ۱۵ — آمد سحر به پرسش من یار با رقیب
شمارهٔ ۱۷ — مرا بکشتی و، بازم دل از تو خرسند است؛
شمارهٔ ۱۸ — از بس دل امشبم ز تو نامهربان پر است
شمارهٔ ۲۲ — آنچه از مکتوب من ظاهر نشد، نام من است؛
شمارهٔ ۲۵ — وصل، که در هر نفسم آرزوست؛
شمارهٔ ۲۴ — تیر تو کز استخوان ما جست
شمارهٔ ۱۹ — بلبل ما را فغان دیگر است
شمارهٔ ۲۰ — ز خود روم، چو پرو بال هستیم باز است
شمارهٔ ۲۶ — افغان که رفت جانم و جانانم آرزوست
شمارهٔ ۲۱ — غیر، بیهوده، پی یار وفادار من است
شمارهٔ ۲۳ — فتاده از پی دل کودکان و غوغائی است
شمارهٔ ۳۳ — دردی دارم که گفتنی نیست
شمارهٔ ۳۴ — غمت، که غیر منش با کس آشنایی نیست
شمارهٔ ۳۲ — کسی را چون به بیدادت شکی نیست
شمارهٔ ۳۰ — آمدی، دیر و، دلم کز دوریت خون می‌گریست؛
شمارهٔ ۳۱ — این ترک تیغ بسته ی بازو گشاده کیست؟!
شمارهٔ ۲۹ — بر آستان توام، شب چو شد، فغانی هست
شمارهٔ ۲۷ — مرغ اسیرم، چمنم آرزوست
شمارهٔ ۲۸ — گلی و بلبلی تا در چمن هست
شمارهٔ ۳۵ — سوخت دل، اما غبار کینه از کس برنداشت؛
شمارهٔ ۳۶ — زبان، غمی که بدل داشتم نهان نگذاشت
شمارهٔ ۳۸ — ای که گفتی: ز در دوست درون نتوان رفت!
شمارهٔ ۳۷ — دوشم بپرسش آمد و تا لب گشود رفت
شمارهٔ ۳۹ — حرف جورت، همه جا با همه کس خواهم گفت
شمارهٔ ۴۱ — هم خنده خوش است و هم خرامت!
شمارهٔ ۴۰ — بر آستانه‌اش امشب خوشم که جانان گفت
شمارهٔ ۴۲ — هر مرغ که میپرد ز بامت
شمارهٔ ۴۵ — گیرم بعجز دامنت و جان سپارمت
شمارهٔ ۴۶ — حیات جاودان بخشد بعاشق لعل خندانت
شمارهٔ ۴۷ — کجا روم؟ که اگر باشدم ز دست شکایت
شمارهٔ ۴۸ — نهم به پای کسی سر، که سر نهاده به پایت
شمارهٔ ۴۳ — چو بر مزار من آید بجلوه آن قد و قامت
شمارهٔ ۴۹ — من از غمت، زبانی، با خلق در شکایت
شمارهٔ ۵۰ — نهم بر خاک پهلو شب، به این امید در کویت
شمارهٔ ۴۴ — ز آن سویش ای نسیم صبا می‌فرستمت
شمارهٔ ۵۵ — پیش عذار تو، مه جمال ندارد
شمارهٔ ۵۶ — دلم، که شکوه ز بیداد دلبری دارد؛
شمارهٔ ۵۸ — قاصد، از ننگ زمن نامه بجایی نبرد
شمارهٔ ۵۴ — عاشقم و، عشق من زوال ندارد
شمارهٔ ۵۲ — گفتمش حرفی و امید که در گوشش باد
شمارهٔ ۵۳ — دلم، تاب تغافل، طاقت آزار هم دارد؛
شمارهٔ ۵۱ — وفا نگر، که وفائی ندیده از صیاد
شمارهٔ ۵۷ — ز دشمنی بمنت، روزگار نگذارد
شمارهٔ ۶۱ — کشته ی عشقت ننالید از تو، آهی هم نکرد
شمارهٔ ۶۲ — دایه، کِت در مهد زر ای سیم‌تن می‌پرورد
شمارهٔ ۶۴ — روز محشر، که ز هر گوشه کسی برخیزد؛
شمارهٔ ۶۳ — یارم ز وفا چو دست گیرد
شمارهٔ ۶۰ — چند روزی از سر کویت سفر خواهیم کرد
شمارهٔ ۵۹ — گفتم: ای مه بی سبب یاری ز یاری بگذرد؟!
شمارهٔ ۶۶ — دم مرگم، ز غم هجر غمی بیش نباشد
شمارهٔ ۶۵ — ما را دگری جز سگ او یار نباشد
شمارهٔ ۶۸ — خاکش، اگر ز دوری، بر باد رفته باشد
شمارهٔ ۶۹ — یار بهر خاطر اغیار زارم می‌کشد
شمارهٔ ۷۲ — گفتا که: بسینه ز منت کینه نماند؟!
شمارهٔ ۷۱ — از سینه دل رمید و بزلف تو رام ماند
شمارهٔ ۶۷ — چو رویت، لاله ی رنگین نباشد
شمارهٔ ۷۳ — شبی که غیر در آن آستان نمی‌ماند
شمارهٔ ۷۴ — پس از کشتن، نه بر سر قاتلم از کین نمی‌ماند
شمارهٔ ۷۰ — آمد شب و، وقت یا رب آمد!
شمارهٔ ۸۲ — اهل وفا، به آرزوی دل نمی‌رسند؛
شمارهٔ ۷۶ — مشکل که نشانی ز شهیدان تو یابند
شمارهٔ ۷۷ — نخست کاش در خانقاه می بستند
شمارهٔ ۷۸ — ستمکشان تو، از شکوه لب چنان بستند؛
شمارهٔ ۷۹ — مرا عجز و تو را بیداد دادند
شمارهٔ ۸۰ — شراب شوق تو ما را چو در گلو ریزند
شمارهٔ ۷۵ — صید کنان میروی، ای صنم صید بند
شمارهٔ ۸۱ — مطرب امشب ناله سر کرده است، نایی می‌زند
شمارهٔ ۸۷ — خو به جفا نگار من، کرده و بس نمی‌کند
شمارهٔ ۸۸ — مرغان اولی اجنحه، کاندر طیرانند
شمارهٔ ۸۴ — آنکه با اهل وفا نابسته پیمان بشکند
شمارهٔ ۸۹ — شب پره کو روز آفتاب نبیند
شمارهٔ ۹۰ — با هم افسوس بتانی که در این ملک شهند
شمارهٔ ۸۳ — یار شد بیوفا، کسی چکند؟!
شمارهٔ ۸۵ — ناله ی مرغ قفس، گر بچمن گوش کند
شمارهٔ ۸۶ — جانم، از جانان حکایت می‌کند
شمارهٔ ۹۲ — گرت بخاک شهیدان گذار خواهد بود
شمارهٔ ۹۴ — دوشم، به اهل بزم سر گفتگو نبود
شمارهٔ ۹۵ — به حسرت مردم و، آخر ندیدم روی یار خود
شمارهٔ ۹۸ — با پستهٔ خندانت، شکر به چه کار آید؟!
شمارهٔ ۹۷ — بربست محمل ماه من، از تن توانم می‌رود؛
شمارهٔ ۹۶ — از دلم داغ تمنای تو، مشکل برود؛
شمارهٔ ۹۱ — کسی کز رشک نتواند که روزی با منت بیند
شمارهٔ ۹۳ — یاد باد آنکه ز یاری منت عار نبود
شمارهٔ ۱۰۱ — قاصدا، نامه‌ای از کوی فلانی به من آر
شمارهٔ ۱۰۲ — وفادارا، وفای من نگه دار؛
شمارهٔ ۱۰۳ — جز دل نالان مرا ای گل، نه دمساز دگر
شمارهٔ ۱۰۶ — می‌رمد صیاد، از نالیدن ما در قفس؛
شمارهٔ ۱۰۵ — بسته‌ای پای من و گویی: برو جای دگر
شمارهٔ ۱۰۴ — ایزد سرشته هر دل از آب و گل دگر
شمارهٔ ۱۰۰ — ماه، بر روی چو ماهش نگرید
شمارهٔ ۹۹ — مرا، کام دل، ازنگاهی برآید
شمارهٔ ۱۰۹ — چون صبر ز جور تو ستمگر نکند کس؟!
شمارهٔ ۱۱۰ — صبحدم، در باغ هر کو خندهٔ گل بایدش
شمارهٔ ۱۱۱ — دلم، از بی‌کسی می‌نالد و، کس نیست دمسازش؛
شمارهٔ ۱۱۲ — به من باد صبا در پرده گوید کاش پیغامش
شمارهٔ ۱۰۸ — با مشک خطت، یاد ز عنبر نکند کس
شمارهٔ ۱۱۴ — از اسیران خود آن شه بی‌خبر بگذشت حیف
شمارهٔ ۱۱۳ — مهی، که مایهٔ شادی عالم است غمش
شمارهٔ ۱۰۷ — تا من افتادم به دام، افتاد غوغا در قفس؛
شمارهٔ ۱۲۱ — نکهتی امشب از آن زلف دوتا می‌خواستم
شمارهٔ ۱۱۵ — مشکل که برم من جان، آسان چو تو بردی دل؛
شمارهٔ ۱۱۶ — ای ساربان خدا را، آهسته رو به منزل
شمارهٔ ۱۱۷ — بی‌تو چو می در قدح ریزم و شکر به جام
شمارهٔ ۱۱۸ — یک قطره خون، ز تیغ بتان وام کرده‌ام؛
شمارهٔ ۱۲۰ — در قفس خود را بیاد آشیان انداختم
شمارهٔ ۱۱۹ — منت جفا ز وفا برگزیده آمده‌ام!
شمارهٔ ۱۲۲ — اگر نه احتراز از شادی اغیار می‌کردم
شمارهٔ ۱۲۴ — در آن ساعت که به گرد تو ای خودکام می‌گردم
شمارهٔ ۱۲۵ — شد عمر و، ز ایام دل شاد ندیدم؛
شمارهٔ ۱۲۶ — نیم غمگین، ولی خود را غمین از بهر آن دارم؛
شمارهٔ ۱۲۸ — غمین، چند از برت با چشم خون آلود برخیزم؟!
شمارهٔ ۱۳۰ — شبی کت، غیر هم بزم است، اگر بیرون در باشم
شمارهٔ ۱۲۹ — زنده کی از برت ای جان جهان برخیزم؟!
شمارهٔ ۱۲۳ — نمیگویم نمیکردی اگر شادم چه میکردم؟!
شمارهٔ ۱۲۷ — گر روی تو بینم و بمیرم
شمارهٔ ۱۳۲ — بود طریقهٔ هوش، اینکه سر عشق بپوشم
شمارهٔ ۱۳۱ — خوش آنکه از غم دل، حرفیش گفته باشم؛
شمارهٔ ۱۳۳ — دردا که حریف راز دانم
شمارهٔ ۱۳۴ — فقیرم، غیر آن درگاه، درگاهی نمی‌دانم!
شمارهٔ ۱۳۵ — جانان نشسته تا من از شوق جان فشانم
شمارهٔ ۱۳۶ — آمد از راه و نشد فرصت دیدن چکنم؟!
شمارهٔ ۱۳۷ — آه از دمی که روز جزا گریه سر کنم
شمارهٔ ۱۳۸ — درین گلشن چو شاخ گل، سرا پا گوش بنشینم
شمارهٔ ۱۴۰ — شب عید است، در میخانه باید بستر اندازیم
شمارهٔ ۱۴۱ — گر دل جویی، هوات جویم
شمارهٔ ۱۴۴ — گرش این جفاست امسال، همان بیار گویم
شمارهٔ ۱۴۲ — دوسه روز شد که پیدا نه ای، از کجات جویم؟!
شمارهٔ ۱۴۵ — جان میدهد جان، آن لعل خندان
شمارهٔ ۱۳۹ — خوش آنکه شبی با تو سخن گویم و گریم!
شمارهٔ ۱۴۶ — دی، رشته‌ای به گردنم آن شاه مهوشان
شمارهٔ ۱۴۳ — ما به خلد از سر کویت به تماشا نرویم
شمارهٔ ۱۵۴ — چون در دل شیرین بود از رشک شکر خون
شمارهٔ ۱۵۱ — اشک من کآب زلالی است که نتوان گفتن
شمارهٔ ۱۵۰ — نشسته میکشان، اهل هوس در خلوت جانان؛
شمارهٔ ۱۵۲ — شد از مرگ برادر، دل خراب و سینه ریش از من؛
شمارهٔ ۱۵۳ — باز نامد قاصدی کامد بسویت، سوی من؛
شمارهٔ ۱۴۸ — گدایان را، هوای بزم سلطانی و، سلطانان
شمارهٔ ۱۴۷ — شاهی تو و، شاهان جهان همچو غلامان
شمارهٔ ۱۴۹ — تو خسروی و، من سگت ای شاه خسروان
شمارهٔ ۱۵۹ — ز میان می‌روم اینک، به کنارم بنشین
شمارهٔ ۱۶۰ — بزبان حال دارم، گله بینهایت از تو؛
شمارهٔ ۱۶۱ — از غیر، ایمنم، که بود پاسبان تو
شمارهٔ ۱۵۶ — چرا، هر جا مرا دیدی،از آنجا آمدی بیرون؟!
شمارهٔ ۱۵۷ — من و دردت، که درمان من است این؛
شمارهٔ ۱۵۵ — فزود هر نفسم عشق، کز خط شبگون؛
شمارهٔ ۱۵۸ — طبیبا، جان غم پرورد من بین
شمارهٔ ۱۶۲ — کی یار ریزد خون یار، آنگاه یاری همچو تو؟!
شمارهٔ ۱۶۳ — غیر را خون دل از دیده روان است که تو
شمارهٔ ۱۶۷ — نمیکنم گله، اما ز بیوفائی تو
شمارهٔ ۱۶۴ — صبح، مگر میدمد از کوی تو
شمارهٔ ۱۶۵ — حسرتم این است در دل، کز فراق روی تو
شمارهٔ ۱۶۶ — این مزد قاصدی است که آید ز کوی تو
شمارهٔ ۱۷۰ — بر سر ره نشسته ام، قاصد کوی یار کو؟!
شمارهٔ ۱۶۹ — ای که بخون من شدت، ساعد نازنین فرو
شمارهٔ ۱۶۸ — شد از دو چشم توام، چشم خون‌فشان هر دو؛
شمارهٔ ۱۷۴ — هر کسی یار کسی، تو از من دلباخته گل
شمارهٔ ۱۷۷ — شب هجران، نمی‌دانم ز پی دارد سحر یا نه؟!
شمارهٔ ۱۷۵ — بدو زلف تو که یکسر دل مبتلا نشسته
شمارهٔ ۱۷۶ — از روی فرخ فال بین، زلفش نگونسار آمده
شمارهٔ ۱۷۸ — جان اسیران سوختی، از کس برآمد دود؟ نه!
شمارهٔ ۱۷۱ — بوی گل آورد باد، باده ی گلرنگ کو؟!
شمارهٔ ۱۷۲ — نهم چون از غمت شب بر زمین ای شخ کمان پهلو
شمارهٔ ۱۷۳ — کو خضر راهی؟ کز خیل آن ماه
شمارهٔ ۱۸۱ — مرا بجرم وفای من از جفا کشتی
شمارهٔ ۱۸۲ — ای باد بامدادی، میآیی از چه وادی؟!
شمارهٔ ۱۸۳ — غم نیست دلا در دی، گر توبه ز می کردی؛
شمارهٔ ۱۸۵ — دل ز یار کهن، مگر کندی
شمارهٔ ۱۸۴ — از جفا، اهل وفا را بزبان آوردی
شمارهٔ ۱۸۶ — چو دل ز دردم، چو جان ز داغم، فگار کردی چرا ز یاری
شمارهٔ ۱۸۰ — روز و شب، از رخ رخشنده ی شاه عجبی
شمارهٔ ۱۷۹ — نهی چو نام سگ خود، به من مرا طلبی
شمارهٔ ۱۹۱ — خوش آنکه بسر رسیده باشی
شمارهٔ ۱۸۷ — نمی پرسی ز غمناکان، دلت شاد است پنداری؟!
شمارهٔ ۱۹۲ — بیچاره بلبلی، که نبیند رخ گلی
شمارهٔ ۱۹۳ — فرخنده تر از مرغ بهشت است حمامی
شمارهٔ ۱۹۴ — هم به روش ظریفی، هم به صفا تمامی
شمارهٔ ۱۸۸ — به گاه رقص، چون در انجمن می در قدح ریزی
شمارهٔ ۱۹۰ — وقتی بغمم رسیده باشی
شمارهٔ ۱۸۹ — فغان که عمر سرآمد در انتظار کسی
شمارهٔ ۱۹۹ — یاری من، ای یار جفا کار چه دانی؟!
شمارهٔ ۲۰۱ — ای به سیما، همان که می‌دانی؛
شمارهٔ ۱۹۵ — ماه رخش چو بنمود، از طرف بام نیمی
شمارهٔ ۱۹۸ — تو را که گفت : رخ از دوستان بگردانی؟!
شمارهٔ ۲۰۰ — به یک ایما، همان که می‌دانی
شمارهٔ ۲۰۲ — کنی تا چند آزارم که زاری‌های من بینی؟!
شمارهٔ ۱۹۷ — بر آستان، مگرم پاسبان بگردانی
شمارهٔ ۱۹۶ — تا می نخوری، قد رخ زرد ندانی ؛
شمارهٔ ۲۰۳ — پیران بی گنه را، کشتی گر از نگاهی؛
شمارهٔ ۲۰۷ — چند روزی شد، که از من بی‌سبب رنجیده‌ای
شمارهٔ ۲۰۵ — دلا، پیام من و او، اگر به هم تو نگویی
شمارهٔ ۲۰۶ — کاکل عنبرین نهان، زیر کلاه کرده‌ای
شمارهٔ ۲۰۴ — کجایی یوسف ثانی، کجایی؟!