شمارهٔ ۵۰ - و له قطعه آذر بیگدلی
آذر بیگدلی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای بسا خشم، که صد لطف عیان است ازو
ای بسا لطف، که صد زخم نهان شد در وی
روی در هم کشم، از بوسهٔ شیرین لب یار
همچو مستی که کشد رو به هم از تلخی می
بشکر خنده گشایم دهن از دیدن غیر
همچو آن شیر که روباه ببیند از پی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر بیان می‌کند که بسیاری از خشم‌ها به ظاهر محبت و لطفی درونی دارند و نیز بسیاری از محبت‌ها ممکن است زخم‌های پنهانی را در خود داشته باشند. او از احساسات متضاد سخن می‌گوید، مانند اینکه از بوسه محبوبش روی خود را بر می‌گرداند، مانند مستی که از تلخی شراب دگرگون می‌شود. همچنین شاعر به طور ظاهری لبخند می‌زند، در حالی که در درون او احساسات دیگری وجود دارد، همچون شیری که در مواجهه با روباه خود را آماده کرده است.