نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳ ازرقی هروی

ازرقی هروی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

از برف سر کوه چو ذات الحُبُکست

وین برف پرنده در هوا بس سُبُکست

ای شاه جهان، بنده ز سرما تُنُکست

کوه و در و دشت گنبدان بس خُنُکست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند. برف روی کوه به مانند وجود عشق است و پرنده‌ای که در هوا در حال پرواز است، به سبکی عشق اشاره می‌کند. شاعر با اشاره به سرمای شدید، از احساس سردی و نفسی که در دشت و کوه‌ها وجود دارد، صحبت می‌کند و این طبیعت خنک را برای شاه جهان توصیف می‌کند.