رباعیات — ازرقی هروی

Name: رباعیات — ازرقی هروی
Author: ازرقی هروی

ازرقی هروی / ازرقی هروی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — دی با رهی، ای رنگ گل و بوی گلاب
شمارهٔ ۴ — ای دل، ز شراب عشق گشتی سرمست
شمارهٔ ۵ — ای صبر، از آن نگار بیداد پرست
شمارهٔ ۲ — تا هجر تو کرد بر وصال تو شتاب
شمارهٔ ۱ — آن کس که ز ناصواب بشناخت صواب
شمارهٔ ۹ — سوز دل من ز بهر بار غم تست
شمارهٔ ۱۰ — آن کیست که آگاه ز حس و خردست:
شمارهٔ ۱۲ — عقل تو ببخت رهنمای تو بسست
شمارهٔ ۱۱ — در عشق بتی دلم گرفتار شده‌ست
شمارهٔ ۶ — زان گونه ز پولاد ترا دست بخست
شمارهٔ ۱۳ — از برف سر کوه چو ذات الحُبُکست
شمارهٔ ۷ — چون بد عهدی گشت از تو این عهد درست
شمارهٔ ۸ — گه گویم: کار ترا گیرم سست
شمارهٔ ۱۸ — دل برکندم زین تن بیمار، ای دوست
شمارهٔ ۲۱ — تا در دل من گل هوای تو شکفت
شمارهٔ ۱۹ — در چشم من از آتش عشق تو نمیست
شمارهٔ ۲۰ — ای رای تو با ضمیر گردون شد جفت
شمارهٔ ۱۴ — ایام درشت رام تاج الملکست
شمارهٔ ۱۷ — مر کلک ترا سخاوت، ای خسرو، خوست
شمارهٔ ۱۶ — آن کس که ز بهر او مرا غم نیکوست
شمارهٔ ۱۵ — چیزی که دویست و بیست صد افزونست
شمارهٔ ۲۲ — چون بر همه کس نمی‌شود راز نهفت
شمارهٔ ۲۴ — ای گشته پراکنده سپاه و حَشَمت
شمارهٔ ۲۳ — تا از برم آن یار پسندیده برفت
شمارهٔ ۲۵ — ای تو تبتی مشک و حسودت زرغُنج
شمارهٔ ۲۸ — در عشق تو چشمم از جهان دوخته باد
شمارهٔ ۲۷ — مر جاه ترا بلندی جوزا باد
شمارهٔ ۲۹ — یزدان خرد و کمال راه تو نهاد
شمارهٔ ۲۶ — گر شاه سه شش خواست سه یک زخم افتاد
شمارهٔ ۳۴ — فردا علم عشق برون خواهم زد
شمارهٔ ۳۲ — مادح ز عطای تو توانگر گردد
شمارهٔ ۳۳ — هر روز بتم با دگری پیوندد
شمارهٔ ۳۵ — ای مه، به کف ابر زبون خواهی شد
شمارهٔ ۳۷ — هر گه که بخندد آن نگار دلبند
شمارهٔ ۳۶ — بیهوده بر آزار من، ای سرو بلند
شمارهٔ ۳۰ — گم بوده، ز تو جنت و کوثر یابد
شمارهٔ ۳۱ — نی مهر تو در هیچ نگین می‌گنجد
شمارهٔ ۴۳ — ای شاه، جهان زود به کام تو شود
شمارهٔ ۴۲ — آن دل، که به بند عشق کس بسته نبود
شمارهٔ ۴۴ — چون قفل نشاط را شود باغ کلید
شمارهٔ ۳۹ — نوروز شکفته از لقای تو برند
شمارهٔ ۴۵ — گر نعل سمند تو بر آهن ساید
شمارهٔ ۳۸ — پیچیدن افعی به کمندت ماند
شمارهٔ ۴۱ — عشق تو ز هر دل آشیانی نکند
شمارهٔ ۴۰ — عشق تو مرا از دل و از جان برکند
شمارهٔ ۵۳ — سردست و مسافتیست تا فصل بهار
شمارهٔ ۴۷ — از خاک چمن بوی سمن می‌آید
شمارهٔ ۴۶ — مرد آنکه شدن را بشتاب آراید
شمارهٔ ۴۸ — چون لعل کند سنان سر از خون جگر
شمارهٔ ۵۰ — گر عشق تو بر من آورد رنج به سر
شمارهٔ ۵۲ — چون برکشی آن بلارک گوهردار
شمارهٔ ۴۹ — عشن تو مرا توانگری آرد بر
شمارهٔ ۵۱ — با عشق بتان چو اوفتادت سر و کار
شمارهٔ ۶۰ — صد لابه و صد بند حیل کردی باز
شمارهٔ ۶۱ — یک چند به دام عشق بودم به گداز
شمارهٔ ۵۴ — غافل شدی ای نفس، دگر باره ز کار
شمارهٔ ۵۸ — ای گل رخ سرو قامت، ای مایهٔ ناز
شمارهٔ ۵۹ — زآن روز که من عشق تو کردم آغاز
شمارهٔ ۵۵ — ملک تو، شها، درخت نو بود به بار
شمارهٔ ۵۶ — مهروی من، آن یافته از خوبی بَهر
شمارهٔ ۵۷ — آن شد که ترا رفت همی با ما ناز
شمارهٔ ۶۳ — ای چون هستی برده دل من به هوس
شمارهٔ ۶۴ — چون بی تو زنم به یاد مهر تو نفس
شمارهٔ ۶۷ — ناگاه همی زدم من، ای شمع و چراغ
شمارهٔ ۶۵ — یک چند به عزتم نمودی وسواس
شمارهٔ ۶۶ — جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش
شمارهٔ ۶۸ — تا ز ابر فراق تو ببارید تگرگ
شمارهٔ ۶۹ — از هیبت تو بریزد اندر صفِ جنگ
شمارهٔ ۶۲ — یک ره که گرفت خصم بدخواهی ساز
شمارهٔ ۷۱ — از حمله سمند تو، ز آسیب نعال
شمارهٔ ۷۲ — اندر خوبی ترا فزوده‌ست جمال
شمارهٔ ۷۴ — با زور تو، ای عالم احسان و کرم
شمارهٔ ۷۳ — بر جاه تو، ای خواجه شود هر عیال
شمارهٔ ۷۶ — در شهر هری عاشق زار تو منم
شمارهٔ ۷۵ — بر دیده خیال دوست بنگاشته‌ام
شمارهٔ ۷۷ — در دیدهٔ دل جلوه‌گرت می‌بینم
شمارهٔ ۷۰ — گر خواهی، ازین حشمت والا به مَثَل
شمارهٔ ۷۸ — بر تیغ بلاهای تو تا پاک شوم
شمارهٔ ۷۹ — چون پیش دل این هجر به ناکامه نهم
شمارهٔ ۸۱ — زآن بر دو لبت ز بوسه مرزوق نیَم
شمارهٔ ۸۲ — ای آنکه تویی نور دل و شمع روان
شمارهٔ ۸۰ — بیجادۀ لولوی تو سیم اندر میم
شمارهٔ ۸۳ — این نافرمان دل، ار پذیرد فرمان
شمارهٔ ۸۴ — ای عادت تو به وعده صادق بودن
شمارهٔ ۸۵ — ناشاد مرا، ای بت نوشاد، مکن
شمارهٔ ۸۸ — بر عاج بُناگوش چو سیم و خز تو
شمارهٔ ۸۹ — گفتم بکنم دو دست کوتاه از تو
شمارهٔ ۹۱ — تا بود ز روی مهر لاف من و تو
شمارهٔ ۹۳ — ای فخر زمانه را ز پیوندی تو
شمارهٔ ۹۲ — ای همت من رسیده پاک از پی تو
شمارهٔ ۹۰ — هر چند به دردم از دل محکمِ تو
شمارهٔ ۸۷ — ای کرده به بی وفایی آهنگ، مرو
شمارهٔ ۸۶ — ای برده فراق تو فراغ دل من
شمارهٔ ۹۴ — دل تنگم از آن جهان پیوسته
شمارهٔ ۹۵ — از جور و ستیز تو به هر بیهده‌ای
شمارهٔ ۹۶ — ای شمع، که پیش نور دود آوردی
شمارهٔ ۱۰۰ — اول قدم آنست که جان در بازی
شمارهٔ ۱۰۱ — بی آنکه ز من به تو بدی گفت کسی
شمارهٔ ۹۹ — آن به که جهان را به دل شاد خوری
شمارهٔ ۹۸ — از شَست، شها، چو ناوکی بگذاری
شمارهٔ ۹۷ — گر عقل مکان گیر مصور بودی
شمارهٔ ۱۰۳ — دردا و دریغا که چنین در هوسی
شمارهٔ ۱۰۲ — تا بنده شد از هوا قرین هوسی
شمارهٔ ۱۰۴ — من عاشق تو، نه بر توام دسترسی
شمارهٔ ۱۰۶ — گر من صنما، سوی تو ره یافتمی
شمارهٔ ۱۰۵ — می‌کوشیدیم کز تو سازیم کسی
شمارهٔ ۱۰۸ — اقبال براندت که حکمت خوانی
شمارهٔ ۱۰۷ — آن قوم کجا نزد تو پویند همی