رباعی شمارهٔ ۱۲۸ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با یاد جلال، به سفری در بیابان می‌رود و از دنیای مادی به دنیای روحانی منتقل می‌شود. او از زندگی پر از اندیشه و تفکر در شب و روز صحبت می‌کند و در پایان به حس سردرگمی و حیرتی که در این سفر به دست آورده است، اشاره می‌کند.