رباعیات — باباافضل کاشانی

Name: رباعیات — باباافضل کاشانی
Author: باباافضل کاشانی

باباافضل کاشانی / باباافضل کاشانی

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۱ — گر با توام از تو جان دهم آدم را
رباعی شمارهٔ ۳ — دل سیر نشد از کم و از بیش تو را
رباعی شمارهٔ ۷ — آبی که به روزگار بندد کیمُخت
رباعی شمارهٔ ۸ — گر بر فلکی به خاک باز آرندت
رباعی شمارهٔ ۵ — بی آن که به کس رسید زوری از ما
رباعی شمارهٔ ۲ — اندوه تو دلشاد کند هر جان را
رباعی شمارهٔ ۶ — ای دل تو ز هیچ خلق یاری مطلب
رباعی شمارهٔ ۴ — در کار کش این عقل به کار آمده را
رباعی شمارهٔ ۹ — باشد که ز اندیشه و تدبیر درست
رباعی شمارهٔ ۱۲ — وی جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست
رباعی شمارهٔ ۱۵ — ترکیب عناصر ار نگشتی کم و کاست
رباعی شمارهٔ ۱۴ — با یار بگفتم به زبانی که مراست
رباعی شمارهٔ ۱۰ — تا گوهر جان در صدف تن پیوست
رباعی شمارهٔ ۱۳ — معلوم نمی‌شود چنین از سر دست
رباعی شمارهٔ ۱۱ — ترس اجل و بیم فنا، هستی توست
رباعی شمارهٔ ۱۶ — در عین علی، هو العلی الاعلی ست
رباعی شمارهٔ ۱۹ — افضل دیدی که هر چه دیدی هیچ است
رباعی شمارهٔ ۱۷ — هر نقش که بر تختهٔ هستی پیداست
رباعی شمارهٔ ۱۸ — در کار جهان، بیع و شری بر هیچ است
رباعی شمارهٔ ۲۰ — آن کیست که آگاه ز حسن و خرد است
رباعی شمارهٔ ۲۲ — در کوی تو صد هزار صاحب هوس است
رباعی شمارهٔ ۲۱ — با یک سر موی تو اگر پیوند است
رباعی شمارهٔ ۲۳ — در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است
رباعی شمارهٔ ۲۴ — سرتاسر آفاق جهان از گل ماست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — هرگز بت من روی به کس ننموده است
رباعی شمارهٔ ۳۱ — هر نفس که او درد ز درمان دانست
رباعی شمارهٔ ۲۵ — هر کار که هست در جهان، پیشهٔ ماست
رباعی شمارهٔ ۳۲ — بر سیر اگر نهاده ای دل، ای دوست
رباعی شمارهٔ ۲۹ — چرخ فلکی خرقهٔ نُه توی من است
رباعی شمارهٔ ۲۶ — اول ز مکوّنات، عقل و جان است
رباعی شمارهٔ ۲۷ — تا گردش گردون فلک تابان است
رباعی شمارهٔ ۲۸ — من آن گهرم که عقل کل کان من است
رباعی شمارهٔ ۳۵ — گر تخم برومند نشد، کشتهٔ توست
رباعی شمارهٔ ۳۶ — در هر برزن که بنگرم آشوبی ست
رباعی شمارهٔ ۳۷ — چندین غم مال و حسرت دنیا چیست
رباعی شمارهٔ ۳۹ — گفتم که مگر تخم هوس کاشتنی ست
رباعی شمارهٔ ۳۳ — سمع و بصر و زبان و دستم، همه اوست
رباعی شمارهٔ ۴۰ — عشق تو ز هر بی خبری خالی نیست
رباعی شمارهٔ ۳۴ — راه ازل و ابد، زبان و سرِ توست
رباعی شمارهٔ ۳۸ — من من نی ام، آن کس که منم، گوی که کیست؟
رباعی شمارهٔ ۴۶ — بر خود چه نهی رنج در این جای سِپَنج
رباعی شمارهٔ ۴۷ — هستی تو سزای این و صد چندین رنج
رباعی شمارهٔ ۴۵ — آرامِ مَنا! کجاست آرامگهَت
رباعی شمارهٔ ۴۱ — احداث زمانه را چو پایانی نیست
رباعی شمارهٔ ۴۸ — ای کرده فریبنده جهانت گستاخ
رباعی شمارهٔ ۴۲ — آن کس که درون سینه را دل پنداشت
رباعی شمارهٔ ۴۳ — ای در طلب آن که لقا خواهی یافت
رباعی شمارهٔ ۴۴ — راهی ست دراز و دور، می باید رفت
رباعی شمارهٔ ۵۱ — دل نعره زنان ملک جهان می طلبد
رباعی شمارهٔ ۵۳ — عشق تو مرا زندهٔ جاویدان کرد
رباعی شمارهٔ ۵۲ — غم با لطف تو شادمانی گردد
رباعی شمارهٔ ۵۴ — در عشق تو جان بوالهوس می میرد
رباعی شمارهٔ ۵۵ — یاد تو کنم دلم چنان برخیزد
رباعی شمارهٔ ۵۰ — چون درد توام در این دل ریش افتاد
رباعی شمارهٔ ۵۶ — چندان برو این ره که دویی برخیزد
رباعی شمارهٔ ۴۹ — عمر تو اگر فزون شود از پانصد
رباعی شمارهٔ ۶۴ — در مصطبهٔ عمر ز بدنامی چند؟
رباعی شمارهٔ ۶۳ — آنان که ز معبود خبر یافته اند
رباعی شمارهٔ ۵۸ — از شبنم عشق خاک آدم گل شد
رباعی شمارهٔ ۵۷ — دنیا مطلب تا همه دین ات باشد
رباعی شمارهٔ ۶۱ — مردان رهت که سرّ معنی‌ دانند
رباعی شمارهٔ ۶۲ — مردان رهت واقف اسرار تواند
رباعی شمارهٔ ۶۰ — صاحب نظران که آینهٔ یکدگرند
رباعی شمارهٔ ۵۹ — تا داروی او درد مرا درمان شد
رباعی شمارهٔ ۶۸ — آنان که مقیم حضرت جانان اند
رباعی شمارهٔ ۶۷ — ناکرده دمی آن چه تو را فرمودند
رباعی شمارهٔ ۷۰ — هفتاد و دو فرقه در رهت می‌پویند
رباعی شمارهٔ ۶۹ — برخیز که عاشقان به شب راز کنند
رباعی شمارهٔ ۷۱ — از هستی خود چو بی خبر خواهم بود
رباعی شمارهٔ ۷۲ — ای ذات تو در دو کون مقصود وجود
رباعی شمارهٔ ۶۵ — تا حا و دو میم و دال نامت کردند
رباعی شمارهٔ ۶۶ — آن ها که زمین زیز قدم ها فرسودند
رباعی شمارهٔ ۷۶ — سرگشتهٔ تو عقل بسی خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۸۰ — هر دیده که او عطای حق دیده بود
رباعی شمارهٔ ۷۹ — درویش کسی بود که نامش نبود
رباعی شمارهٔ ۷۸ — ای خواجه اگر کار به کامت نبود
رباعی شمارهٔ ۷۳ — عشق از ازل است و تا ابد خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۷۷ — کوتاه کنم قصه که بس مشکل بود
رباعی شمارهٔ ۷۵ — گر ملک تو مصر و شام و چین خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۷۴ — تا روی زمین و آسمان خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۸۴ — تا دل ز علایق جهان حُرّ نشود
رباعی شمارهٔ ۸۶ — رو دیده بدوز تا دلت دیده شود
رباعی شمارهٔ ۸۸ — سیر آمده ای ز خویشتن می باید
رباعی شمارهٔ ۸۱ — ای ذات منزهت مبرا ز وجود
رباعی شمارهٔ ۸۲ — ای ذات تو سر دفتر اسرار وجود
رباعی شمارهٔ ۸۷ — می‌زن نفسی، کاین دم از او می‌زاید
رباعی شمارهٔ ۸۳ — هر گه که دلم با غمت انباز شود
رباعی شمارهٔ ۸۵ — از رفته قلم هیچ دگرگون نشود
رباعی شمارهٔ ۹۱ — یا رب ز کرم بر من دل ریش نگر
رباعی شمارهٔ ۹۲ — ای از تو فتاده عالمی در شر و شور
رباعی شمارهٔ ۹۳ — زنهار در آن کوش که در زیر سپهر
رباعی شمارهٔ ۹۴ — عمر از پی افزون زر کاسته گیر
رباعی شمارهٔ ۸۹ — رو خانه برو، که شاه ناگاه آید
رباعی شمارهٔ ۹۰ — ای از همه آزرده، بی آزار گذر
رباعی شمارهٔ ۹۶ — در هستی کون خویش، مردم ز آغاز
رباعی شمارهٔ ۹۵ — دانی که چرا زنند این طبلک باز؟
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — ز افسانه گری ای دل دانش نشناس
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — تا چند روی از پی تقلید و قیاس
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — در خرقه چه پیچی، ار نه ای شاه شناس
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — هان ای دل بد زهره ز شمشیر مترس
رباعی شمارهٔ ۹۷ — تاریک شد از هجر دل افروزم، روز
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — بیرون ز چهار عنصر و پنج حواس
رباعی شمارهٔ ۹۹ — تا کی باشی ز عافیت در پرهیز
رباعی شمارهٔ ۹۸ — ای خواجه تو خود چه دیده‌ای؟ باش هنوز
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — جان می بردم به سوی آن عالم پاک
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — بالا مطلب ز هیچ کس بیش مباش
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — ای دل چو طربناک نه‌ای، شادان باش
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — گر فضل کنی ندارم از عالم باک
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — زین تابش آفتاب و تاریکی میغ
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — واپس منگر دمی و در پیش مباش
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — کو دل که بداند نفسی اسرارش
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — غم چند خوری ز کار نا آمده پیش
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — معشوقه عیان بود، نمی دانستم
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — درّی که من از میان جان یافته‌ام
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — من مهر تو در میان جان ننهادم
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — روزی که برند این تن پر آز را به خاک
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — ای از تو همیشه کار پندار به برگ
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — از نه پدر و چهار مادر زادم
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — ای عمر عزیز داده بر باد از جهل
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — در جستن جام جم جهان پیمودم
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — از عشق تو بهره نیست جز سرزنشم
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — آزردن خلق کافری پندارم
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — دنیا چو رباط و ما در او مهمانیم
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — با یاد جلال در بیابان رفتیم
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — از هر چه در این ملک نی‌ام کم، بیشم
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — از روی تو شاد شد دل غمگینم
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — من با تو نظر از سر هستی نکنم
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — تا ظن نبری کز آن جهان می ترسم
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — از فضل چه حاصل است جز جان خوردن
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — یک سو پسرت نشسته و یک سو زن
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — یا رب چه خوش است بی دهان خندیدن
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — زان پیش که ما طفیل آدم بودیم
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — حیوان ز نبات است و نبات از ارکان
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — جایی که مقام نیست‌ات، مرحله دان
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — یا رب چو بخوانی ام، اطعنا گویم
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — تخمی است خرد، که جان از او رُست و روان
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — دشت از مجنون که لاله می‌روید از او
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — دل مغز حقیقت است و تن پوست، ببین
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — ای تاج لعمرک ز شرف بر سر تو
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — در ظلم به قول هیچ کس کار مکن
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — گویند کز این جهان مگر شادم من
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — با خلق به خُلق زندگانی می کن
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — اندر ره حق تصرف آغاز مکن
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — بر سیر اگر نهاده ای دل اکنون
رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — افضل درِ دل می زنی، آخر دل کو؟
رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — ای پای شرف بر سر افلاک زده
رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — گر مغز همه بینی و گر پوست همه
رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — ای دل به چه غم خوردنت آمد پیشه
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — گر خلوت و عزلت است سرمایهٔ تو
رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — ای دل ز غم جهان که گفتت خون شو
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — افضل تو به هر حالی مغرور مشو
رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — دنیا به مراد رانده گیر، آخر چه؟
رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — ای لطف تو در کمال بالای همه
رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — رندی باید، ز شهر خود تاخته‌ای
رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — مستم به خرابات، ولی از می نه
رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — این نیست جهان جان که پنداشته‌ای
رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — ای آن که شب و روز خدا می طلبی
رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — گر دریابی که از کجا آمده‌ای
رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — ای عین بقاء در چه بقایی که نه‌ای؟
رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — ای صوفی صافی که خدا می‌طلبی
رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — دعوی به سر زبان خود وابستی
رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — گر حاکم صد شهر و ولایت گردی
رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — از معدن خویش اگر جدا افتادی
رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — مردی باید، بلند همت مردی
رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — چند از پی اسباب و تنعم گردی؟
رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — در آینهٔ جمال حق کن نظری
رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — گر در نظر خویش حقیری، مردی
رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — یک ذره ز فقر اگر به صحرا بودی
رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — گر تو به خود و حال خود در نگری
رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — در جستن جام جم ز کوته نظری
رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — یا رب ز قضا بر حذرم می‌داری
رباعی شمارهٔ ۱۷۲ — گیرم که سلیمان نبی را پسری
رباعی شمارهٔ ۱۷۴ — از باد اگر سبق بری در تیزی
رباعی شمارهٔ ۱۷۳ — با داده قناعت کن و با داد بزی
رباعی شمارهٔ ۱۷۵ — از کبر مدار هیچ در سر هوسی
رباعی شمارهٔ ۱۷۶ — تا ره نبری به هیچ منزل نرسی
رباعی شمارهٔ ۱۸۳ — ای ناطق اگر به مرکز جسمانی
رباعی شمارهٔ ۱۸۱ — رفتم به سر تربت محمود غنی
رباعی شمارهٔ ۱۷۸ — در راه طلب اگر تو نیکو باشی
رباعی شمارهٔ ۱۷۹ — ای دل، ز شرابِ جهل، مستی تا کی؟
رباعی شمارهٔ ۱۸۲ — ای آن که خلاصهٔ چهار ارکانی
رباعی شمارهٔ ۱۸۰ — ای تو به مجردی نرفته گامی
رباعی شمارهٔ ۱۸۴ — ای نفس گذشت عمر در حیرانی
رباعی شمارهٔ ۱۷۷ — بی مرگ به عمر جاودانی نرسی
رباعی شمارهٔ ۱۹۰ — زنهار در این راه مجازی نائی
رباعی شمارهٔ ۱۹۱ — یا رب چو بر آرندهٔ حاجات تویی
رباعی شمارهٔ ۱۸۷ — تا خاص خدای را تو از جان نشوی
رباعی شمارهٔ ۱۸۶ — ای دل ز غبار تن اگر پاک شوی
رباعی شمارهٔ ۱۸۸ — ای لطف تو دستگیر هر خود رایی
رباعی شمارهٔ ۱۸۵ — گر با تو فلک بَدی سِگالد، چه کنی؟
رباعی شمارهٔ ۱۸۹ — تا دیدهٔ دل ز دیده‌ها نگشایی
رباعی شمارهٔ ۱۹۲ — ای نسخهٔ نامهٔ الهی که تویی