رباعی شمارهٔ ۱۲۹ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا شاعر به گذشته‌ای اشاره می‌کند که قبل از تولد انسان‌ها (طفیل آدم) و در زمان‌هایی که آدم و معشوق در یک خلوت خاص بودند، هر دو با هم در ارتباط بوده و بدون نیاز به هیچ‌چیز (عین و شین و قاف) به عشق و محبت یکدیگر مشغول بودند. این بیان، نشان‌دهنده‌ی نزدیکی و صمیمیت عمیق میان عاشق و معشوق است.