رباعی شمارهٔ ۱۷ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این موضوع اشاره دارد که هر چیزی که در عالم وجود دارد، به نوعی بازتابی از خالق آن است. مانند نقش‌هایی که بر روی تخته دیده می‌شوند، که نشان از هنرمند دارد. همچنین، دریا با وجود موج‌های جدید، همچنان خود دریاست و تغییرات آن باعث نمی‌شود که هویت واقعی‌اش تغییر کند. به عبارتی، ذات اصلی موجودات و پدیده‌ها یکسان است، حتی اگر در ظاهر دگرگونی‌هایی وجود داشته باشد.