رباعی شمارهٔ ۱۸۴ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به گذر عمر و وضعیت سردرگمی انسان اشاره دارد. شاعر از حالتی از بی‌سامانی و عدم رضایت از زندگی صحبت می‌کند. او متوجه می‌شود که نه از لذت‌های زندگی بهره‌مند می‌شود و نه از آرامش مرگ خوشحال است. در کل، احساس ناامیدی و عدم شناخت از خود و زندگی را به تصویر می‌کشد.