شمارهٔ ۷ شیخ بهایی
شیخ بهایی / مثنویات پراکنده / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
روح بخشی، ای نسیم صبحدم
خود مگر می‌آیی از ملک عجم
تازه گردید از تو درد اشتیاق
می‌رسی گویا ز اقلیم عراق
مردهٔ صد ساله یابد از تو جان
تو مگر کردی گذر از اصفهان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف اثرات دلنشین و روح‌بخش نسیم صبحگاهی می‌پردازد که گویی از سرزمین عجم (ایران) و به خصوص از اقلیم عراق می‌آید. شاعر با اشاره به اشتیاق و تازگی‌ای که این نسیم به ارمغان می‌آورد، به نوعی حس حیات را در افرادی که مدت‌ها بی‌احساس بوده‌اند، یادآور می‌شود. همچنین به زیبایی و زندگی بخشی این نسیم اشاره می‌کند که مانند یک معجزه، موجب احیای روح و جان افراد می‌شود.