رباعی شمارهٔ ۴۸ شیخ بهایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زاهدان هشدار می‌دهد که دیگر به دنبال نام و ننگ نباشند و به صورت علنی زندگی حقیقی خود را بپذیرند. او بیان می‌کند که مانند ستاره‌ای که در آسمان نمایان شده، بهتر است انسان‌ها از پنهان‌کاری دست بردارند و به جای پنهان کردن لذت‌ها، به وضوح از زندگی و شادمانی‌های آن استفاده کنند.