رباعیات — دیوان اشعار شیخ بهایی
فهرست شعرها
- رباعی شمارهٔ ۱ — ای صاحب مسئله! تو بشنو از ما
- رباعی شمارهٔ ۶ — شیرین سخنی که از لبش جان می‌ریخت
- رباعی شمارهٔ ۸ — دنیا که از او دل اسیران ریش است
- رباعی شمارهٔ ۹ — مالی که ز تو کس نستاند، علم است
- رباعی شمارهٔ ۳ — ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما
- رباعی شمارهٔ ۵ — این راه زیارت است، قدرش دریاب
- رباعی شمارهٔ ۲ — از دست غم تو، ای بت حور لقا
- رباعی شمارهٔ ۷ — دی پیر مغان، آتش صحبت افروخت
- رباعی شمارهٔ ۴ — دوش از درم آمد آن مه لاله نقاب
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — با هر که شدم سخت، به مهر آمد سست
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — فرخنده شبی بود که آن دلبر مست
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — تا منزل آدمی سرای دنیاست
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — تا شمع قلندری بهائی افروخت
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — دنیا که دلت ز حسرت او زار است
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — در میکده دوش، زاهدی دیدم مست
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش است
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — رفتم ز درت ز جور، بیش از پیشت
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — نقد دل خود بهائی آخر سره کرد
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — آن حرف که از دلت غمی بگشاید
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — در مزرع طاعتم، گیاهی بنماند
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — هر تازه گلی که زیب این گلزار است
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — علم است برهنه شاخ و تحصیل، بر است
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — خوش آن که صلای جام وحدت در داد
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — عشاق به غیر دوست، عاری دارند
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — ای در طلب علوم، در مدرسه چند؟
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — رندان گاهی ملک جهان می‌بازند
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — او را که دل از عشق مشوش باشد
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — دیدی که بهایی چو غم از سر وا کرد
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — تا نیست نگردی، ره هستت ندهند
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — با دل گفتم: به عالم کون و فساد
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — فردا که محققان هر فن طلبند
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — دل درد و بلای عشقش افزون خواهد
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — بر درگه دوست، هر که صادق برود
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — دل جور تو، ای مهر گسل، می‌خواهد
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — لطف ازلی، نیکی هر بد خواهد
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — کاری ز وجود ناقصم نگشاید
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — ای آنکه دلم غیر جفای تو ندید
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — آهنگ حجاز می‌نمودم من زار
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — از دام دفینه، خوب جستیم آخر
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — گفتم که کنم تحفه‌ات ای لاله عذار
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — در بزم تو ای شمع، منم زار و اسیر
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — از نالهٔ عشاق، نوایی بردار
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — از سبحهٔ من، پیر مغان رفت ز هوش
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز!
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — کردیم دلی را که نبد مصباحش
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — از بس که زدم به شیشهٔ تقوی سنگ
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — در چهره ندارم از مسلمانی رنگ
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — عمری است که تیر زهر را آماجم
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — غمهای جهان در دل پر غم داریم
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — در مدرسه جز خون جگر، نیست حلال
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — افسوس که عمر خود تباهی کردیم
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — از ذوق صدای پایت، ای رهزن هوش
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — یک چند، میان خلق کردیم درنگ
- رباعی شمارهٔ ۶۲ — هر چند که رند کوچه و بازاریم
- رباعی شمارهٔ ۶۴ — گفتیم: مگر که اولیاییم، نه‌ایم
- رباعی شمارهٔ ۶۵ — امشب بوزید باد طوفان آیین
- رباعی شمارهٔ ۶۰ — ما با می و مینا، سر تقوی داریم
- رباعی شمارهٔ ۵۹ — یکچند، در این مدرسه‌ها گردیدم
- رباعی شمارهٔ ۶۱ — در خانهٔ کعبه، دل به دست آوردم
- رباعی شمارهٔ ۵۸ — بی روی تو، خونابه فشاند چشمم
- رباعی شمارهٔ ۶۳ — خو کرده به خلوت، دل غم فرسایم
- رباعی شمارهٔ ۷۱ — ای عاشق خام، از خدا دوری تو
- رباعی شمارهٔ ۷۰ — هر شام و سحر ملائک علیین
- رباعی شمارهٔ ۷۳ — خواهم که علیرغم دل کافر تو
- رباعی شمارهٔ ۶۶ — برخیز سحر، ناله و آهی می‌کن
- رباعی شمارهٔ ۷۲ — رویت که ز باده لاله می‌روید از او
- رباعی شمارهٔ ۶۷ — فصاد، به قصد آنکه بردارد خون
- رباعی شمارهٔ ۶۸ — یارب، تو مرا مژدهٔ وصلی برسان
- رباعی شمارهٔ ۶۹ — ای برده به چین زلف، تاب دل من
- رباعی شمارهٔ ۷۵ — هرچند که در حسن و ملاحت، فردی
- رباعی شمارهٔ ۷۶ — ای هست وجود تو،ز یک قطره منی
- رباعی شمارهٔ ۷۹ — ای دل، قدمی به راه حق ننهادی
- رباعی شمارهٔ ۷۷ — تا از ره و رسم عقل، بیرون نشوی
- رباعی شمارهٔ ۷۸ — ای دل، که ز مدرسه به دیر افتادی
- رباعی شمارهٔ ۷۴ — زاهد نکند گنه، که قهاری تو
- رباعی شمارهٔ ۸۱ — زاهد، به تو تقوی و ریا ارزانی
- رباعی شمارهٔ ۸۰ — ای چرخ که با مردم نادان یاری