رباعی شمارهٔ ۶ شیخ بهایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شیرین زبانی او به گونه‌ای بود که روح را تازه می‌کرد و سخنانش بسیار دلنشین بود. زیبایی زلف‌های او به حدی بود که اگر یک عارف یا روحانی به کفر و ناباوری او پی می‌برد، باورش را از دست می‌داد و به خاک سیاه می‌نشست.