بخش ۱۸ - حِکایَةُ العابِدِ الَّذي کانَ قوتُهُ العَلَفَ لِیَأْمنَ دینهُ مِنَ التَّلَفِ شیخ بهایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نوجوانی از مقام و قدرت پادشاه سخن می‌گوید و اشاره دارد که با داشتن ثروت و امکانات دنیوی، زندگی راحت و بدون غم دارد. او در حین گشت و گذار به عابدی در صحرا برمی‌خورد که در حال خوردن علف است. نوجوان با تعجب از وضعیت عابد و لاغری او می‌پرسد که چرا چنین زندگی سختی را انتخاب کرده است. عابد در پاسخ می‌گوید که در خدمت پادشاه، افتخار و مقام دارد و برعکس زندگی او، از خوردن علف به عنوان نشانه‌ای از تصمیمش برای قدردانی از زندگی و وقت صرف شده در خدمت دیگران استفاده می‌کند. در نهایت، عابد اشاره می‌کند که اگر نوجوان نیز به جای توجه به لذت‌های زودگذر دنیوی، در راستای خدمت به دیگران خود را پرورش دهد، زندگی‌اش ارزشمندتر خواهد بود.