شمارهٔ ۱۷۶ - سرود مدرسه ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قصاید / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ما همه کودکان ایرانیم
مادر خویش را نگهبانیم
همه از پشت کیقباد و جمیم
همه از نسل پور دستانیم
زادهٔ کورش و هخامنشیم
بچهٔ قارن و نریمانیم
پسر مهرداد و فرهادیم
تیرهٔ اردشیر و ساسانیم
ملک ایران یکی گلستانست
ما گل سرخ این گلستانیم
کار ما ورزش است و خواندن درس
همه از تنبلی گریزانیم
چون نیاکان باستانی خویش
راستگوی و درست‌پیمانیم
مستی و کارهای بی‌معنی
کار ما نیست زانکه انسانیم
همه در فکر ملت و وطنیم
همه در بند دین و ایمانیم
پارسی‌زاده‌ایم و پاک‌سرشت
کز نژاد قدیم آریانیم
همه از یک نژاد و یک خاکیم
گر ز تهران گر از خراسانیم
اول اندر میان مدرسه‌ایم
بعد از آن در میان میدانیم
می‌نمائیم مشق سربازی
روز میدان مطیع فرمانیم
پس از آن در کمال آزادی
پی تحصیل ثروت و نانیم
همه پاکیم و راستگوی و شریف
بی‌خبر از دروغ و بهتانیم
گر دروغی کسی به ما گوید
ما ازو روی خود بگردانیم
همگی اهل صنعت و هنریم
همگی اهل خیر و احسانیم
از کسی حرف زور نپذیریم
وز کسی مال مفت نستانیم
در تجارت شریک تجاریم
در زراعت رفیق دهقانیم
کار ما صنعت است و علم و عمل
کارهای دگر نمی‌دانیم
حالیا بهر افتخار وطن
ما شب و روز درس می‌خوانیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به Patriotism و عشق به وطن اشاره دارد و بیان‌گر این است که همه کودکان ایران از نسل بزرگانی همچون کورش و هخامنش هستند. آن‌ها به پاسداری از فرهنگ و کیان ایران اهمیت می‌دهند و در تلاشند تا با علم و عمل، به کشور خود خدمت کنند. شعر تأکید می‌کند که ایرانیان باید راستگو، شریف و اهل صنعت و هنر باشند و از دروغ و بی‌عملی دوری گزینند. در نهایت، تأکید می‌شود که با یادگیری و تلاش، در راستای پیشرفت و افتخار وطن گام بردارند.