شمارهٔ ۲۰ - سرود خارکن ملکالشعرا بهار
ملکالشعرا بهار / قصاید / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خوشا بهارا خوشا میا خوشا چمنا
خوشا چمیدن بر ارغوان و یاسمنا
خوشا سرود نوآئین و ساقی سرمست
که ماه موی میان است و سر و سیم تنا
خوشا توانگری عاشق و نکویی یار
خوشا جوانی با این دو گشته مقترنا
به فصلی ایدون کز خاربن برآید گل
نواخت باید برگل سرود خارکنا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر به زیباییهای بهار و لذتهای آن اشاره میکند. از چمنها، گلهای ارغوان و یاسمن میگوید و به سرودهای تازه و شادی ساقی اشاره میکند. او به زیباییهای یار و عشق، و همچنین جوانی اشاره میکند که در کنار هم وجود دارند. در نهایت، به شکفتن گلها در بهار و نغمههای دلنشین اشاره میکند که از دل خارها برمیخیزند. این شعر نمایانگر شادابی، عشق و زیباییهای طبیعت است.