شمارهٔ ۳۲ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گفتمش‌هنگام‌وصل است ای بت‌فرخار، گفت:
باش اکنون تا برآید، گفتم: ازگل خار، گفت:
جانت اندر هجر، گفتم: جان پی ایثار تست
گرچه هست این هدیه در نزد تو بی‌مقدار، گفت:
عاشقا! این ناله و آه و فغان از جور کیست؟
گفتم: از جور تو معشوق جفاکردار، گفت:
عاشقان را رنج باید بردگفتم: رنج عشق؟
گفت: از آن دشوارتر، گفتم: فراق یار؟ گفت
آنچه سوزد جان عاشق، گفتمش جور رقیب؟
گفت: نی، گفتم: نگاه یار با اغیار؟ گفت:
آری، آری، گفتم: از اغیار نتوان بست چشم
گاه گاهی گوشهٔ چشمی به ما می‌دار گفت:
چشم مست ما تو را هم ساغری برکف نهاد؟
گفتم: از میخانه کس بیرون رود هشیار؟ گفت:
ناوک دلدوز ما را شد دلت آماجگاه؟
گفتمش جانا مرا نبود دلی درکار، گفت:
دل ببردند ازکفت؟ گفتم: بلی گفت:این جفا
ازکه سر زد؟ گفتم: از آن طرهٔ طرار، گفت:
روی دل در پردهٔ حسرت چه پوشی غنچه‌وار
گفتم: از درد فراق آن گل رخسار، گفت:
گفتهٔ دلدار گشت آیین گفتار «بهار»
گفتمش آیین جان است آنچه را دلدار گفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، عاشق با معشوق خود به گفتگو نشسته و درباره درد و رنج عشق صحبت می‌کند. معشوق با ناز و دلربایی از مشکلات و غم‌های عاشقانه سخن می‌گوید و عاشق به او می‌گوید که این غم‌ها به خاطر جدایی و فراق اوست. معشوق اشاره می‌کند که عاشق باید در عشق رنج بکشد، اما عاشق تأکید می‌کند که رنج فراق و نگاه معشوق به دیگران سخت‌تر است. در نهایت، گفتگو به عمق احساسات و زیبایی‌های عشق می‌رسد و هر دو به حقیقت عشق و زیبایی آن پی می‌برند.