شمارهٔ ۴۱ ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چهره او هیچ شباهتی به ماه ندارد، زیرا ماه نیز زیبایی‌هایی ندارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که در گوشهٔ چشمش بنشیند، چون هیچ‌کس به آنجا دسترسی ندارد. او می‌گوید که دل نباید از حریفان گرفته شود، زیرا این کار هیچ فایده‌ای ندارد. همچنین، نسبت به حریفان ناسازگار و کم ظرف، می‌گوید که آن‌ها مانند سبویی هستند که ته ندارد. شاعر به کسانی که حالشان خراب است، یادآوری می‌کند که آن‌ها نمی‌توانند از حال تبه دیگران باخبر شوند. او دعوت می‌کند تا اگر امکان دارد، به قلمرو دل او بیایند، زیرا این قلمرو مانند پادشاهی است که حاکم ندارد. در نهایت، شاعر از عدم قضاوت و عداوت سخن می‌گوید و صادقانه اشاره می‌کند که مسکین بهار، گناهی ندارد.