شمارهٔ ۵۹ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
پیوند ببندند بتان لیک نپایند
ور زان که بپایند بگویند و نیایند
وانگه چو بیایند نخندند و ز عشاق
خواهند که‌شان هیچ نبوسند و نگایند
گویند نباتی را، مردم به دهان در
گیرند، ولی نه بمکند و نه بخایند
این یوسفکان گرچه عزیزند ولیکن
ای کاش که هیچ از شکم مام نزایند
ور زان که بزادند شوند آبله‌رویان
تا زشت شوند و دل مردم نربایند
ور زان که ربودند بمیرند که عشاق
بر جای غزل نوحه بر ایشان بسرایند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن شاعر به نارضایتی از وضعیت عشق و زیبایی‌ها می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگرچه زیبا رویان (یوسفکان) محبوب و عزیز هستند، اما ای کاش اصلاً متولد نمی‌شدند، چرا که با زاییده شدنشان در دنیا، طمع و حسادت‌های انسانی بیشتر می‌شود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این زیبایی‌ها زمانی که به دنیا می‌آیند، ممکن است به زشتی تبدیل شوند و دل‌ها را بشکنند. همچنین، در نهایت بیان می‌کند که اگر عاشقان بر روی این زیبا رویان نوحه سرایی کنند، نشان از افسوس و غم‌گینی است که زیبایی‌ها بر دل‌های آنان وزیر پیدا می‌کنند.