شمارهٔ ۶۶ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بهار مژدهٔ نو داد فکر باده کنید
ز عمر خویش در این فصل استفاده کنید
خورید باده، مدارید غصهٔ کم و بیش
که غصه کم شود ار باده را زیاده کنید
مناسب است به شکرانهٔ مقام رفیع
گر التفات به یاران اوفتاده کنید
به باد رفت سرشمع وهمچنان می گفت
که فکر مردم هستی به باد داده کنید
صبا بگو به رقیبان که آسمان نگذاشت
که بیش ازین به من بینوا افاده کنید
هجوم عام به قتل بهار نیست ضرور
که خود به قتلگه آید اگر اراده کنید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با نوید بهار به زندگی و لذت‌های آن اشاره می‌کند. او از مخاطبان می‌خواهد که از عمر خود در این فصل بهره‌برداری کنند و با نوشیدن باده، غصه‌ها را کم کنند. شاعر به اهمیت شکرگزاری و توجه به دوستان نیز تأکید می‌کند. او به هجوم عمومی به مفهوم مرگ بهار اشاره کرده و می‌گوید که نیازی به این کار نیست، چرا که بهار خود به سراغ زندگی می‌آید. در کل، این شعر به شادی، بهره‌مندی از زندگی و ارزش دوستی می‌پردازد.