شمارهٔ ۱۹۰ - نیکنامی ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چون برکه‌های دشت عرب دان تو حال خلق
گاهی ز آب پر شود و نوبتی تهی
این برکهٔ حیات مسلم تهی شود
از آب زندگانی و از فر و فرهی
دیر است و زود مرگ نباشد از آن گریز
فرخنده نیکنامی و خوشبخت آگهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به وضعیت ناپایدار زندگی اشاره می‌کند و تشبیهاتی از برکه‌های دشت عرب را به کار می‌برد که گاهی پر از آب و گاهی خالی هستند. او به این نکته اشاره می‌کند که زندگی همچون این برکه‌ها، در دوره‌ای پر از حیات و در دوره‌ای دیگر تهی می‌شود. همچنین، به inevitability مرگ و اینکه نمی‌توان از آن فرار کرد اشاره می‌کند، در کنار اهمیت خوشنامی و خوشبختی.