شمارهٔ ۳۰ - صفاهان اگر نیست شیراز هست ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به سرداری اشاره دارد که او را فراموش کرده و از او دلگیر نیست. او شعری به سردار نوشته و بر این باور است که آن شعر از نظر وزن و معنا ارزشمند است. در پایان شعر نکته‌ای را مطرح می‌کند که اگر کسی آن را نفهمد، به فرهنگ او برنمی‌گردد. او به سردار هشدار می‌دهد که اگر نکته را متوجه نشده یا از روی بی‌اعتنایی از آن گذشته، برای او با چنین سرداری جنگی ندارد. همچنین به تحصیل‌کرده‌ها اشاره می‌کند که تظاهر به ندانستن آن‌چنان زیبنده نیست. شاعر بر این باور است که برقراری ارتباط و فهم شعرش بسیار مهمتر از نادیده گرفتن آن است. او همچنین به جایگاه کلان‌مدیری مانند سردار و سرتیپ اشاره دارد و به مقام معرفتی و دانشی او تأکید می‌کند. در نهایت، او یادآوری می‌کند که اگرچه صفاهان معروف است، اما شیراز هم از اهمیت کمتری برخوردار نیست و خداوند جهان را به گونه‌ای خلق کرده که تنگ نیست.