شمارهٔ ۷۹ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بنگر بدان درخش که با قوت شمال
برجست و روی ابر به‌ناخن همی شخود
چون طفل خردسال که با خامه طلا
کج‌مج خطی کشد بهٔکی صفحهٔ کبود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و درخشندگی یک ستاره یا جسم آسمانی اشاره می‌کند که با نیرویی از شمال درخشش یافته و بر روی ابرها قرار دارد. تصویر کودک خردسالی که با قلم طلایی بر روی صفحه‌ای آبی رنگ خطی کج و معوج می‌کشد، به نوعی به این درخشندگی و خلاقیت اشاره دارد.