فقرۀ ۱۱۲ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
شراب به پیمان (یعنی به اندازه) خور چه هر که او شراب بی‌پیمان خورد، بسا گنه که از وی آید.
اگر باده نوشی به پیمانه نوش
به آیین مردان فرزانه نوش
کز افزونی می ز دل‌ها گناه
برُوید، چو از تند باران گیاه
وگر گفتهٔ من پسند آیدت
مخور می که از می گزند آیدت
بود سوزیان این می لعل‌پوش
زیانش ز تو، سودش از می‌فروش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره نوشیدن شراب به طور معتدل و با احتیاط است. شاعر تأکید می‌کند که نوشیدن شراب باید با پیمانه و در اندازه مناسب باشد، چرا که نوشیدن بی‌حد و اندازه می‌تواند منجر به گناهان و مشکلات شود. او بیان می‌کند که اگر شراب به شکل معقول و مطابق با آداب و رسوم نوشیده شود، لذت‌بخش خواهد بود. اما اگر به افراط نوشیده شود، مانند طوفان، مشکلات زیادی به دنبال خواهد داشت. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که زیان شراب بیشتر از سود آن است.